Yoğurtlu Patlıcanın Yanına Ne Yapılır? Bir Akşam Yemeği Hikâyesi
Bir akşam, Kayseri’nin dar sokaklarından birinde, annem mutfakta yeni bir tarif deniyordu. Yoğurtlu patlıcan, soframızın başköşesine yerleşecekti. Ama benim o anki düşüncelerim tamamen başka bir yöne kaymıştı. İçimdeki belirsizliği ve hayal kırıklığını, bu basit yemeğin içinde bulmaya çalışıyordum. Anlatmak kolay değil ama bazen bir tabak yemek, duyguları anlatmak için en güçlü dil oluyor. İşte o gün, yoğurtlu patlıcanın yanına ne yapılır sorusunun cevabını, bir başka şekilde bulmaya çalıştım. Bir şeyler hazırlamak, belki de beni biraz olsun rahatlatabilirdi.
Bir Akşam, Beklenmedik Bir Karar
O günün sabahı, hiçbir şeyin normal olmadığını hissetmiştim. Hayatımda bir şeyler eksikti ve en çok da mutfakta olmak istiyordum. Annemin hep yaptığı gibi yoğurtlu patlıcan yapıp, yanına ne yapılır diye düşünüyordum. Hani o yıllardır bildiğimiz tarif, ama bu sefer bir farkla. Benim gibi duygusal birinin, yemekleri bazen duygularına göre şekillendirdiğini biliyorum. Bugünse, biraz farklı bir şeyler yapmak istiyordum. Sadece patlıcan, yoğurt ve baharatlardan öte bir şey. Yani belki de yanına güzel bir pilav, belki de biraz mercimek çorbası eklemek gerekiyordu ama içimdeki ses başka bir şey söylüyordu. O an sadece yemekteki tatlar değil, duygularımın ne kadar karıştığıydı önemli olan.
Yanında Ne Olmalı? Bir Soru, Bir Cevap
Yoğurtlu patlıcanı hazırlamak kolaydı aslında. O dağ gibi patlıcanlar, sıcacık yoğurtla buluşup onlara farklı bir tat katıyordu. Ama işte o an, o yemekleri düşündüğümde aklıma gelen her şeyin, içimdeki boşluğu tamamlamayacağına karar vermiştim. Belki de “Yanında ne olmalı?” sorusu sadece yemekle ilgili değildi. Birbirini tanımayan insanlar gibi, tabakla yemek, en sevdiğiniz yemeklerin yanında bulunacak tamamlayıcılar gibi düşünüyordum. Bu yemek gibi, biz de birbirimizi tamamlamalıydık. Ama ne yazık ki, o an o eksiklikleri nasıl dolduracağımı tam olarak kestiremiyordum.
Bir Parça Umut ve Yanında Pilav
Sonra, mutfaktan gelen mis gibi kokular biraz da olsa içimi ısıtmaya başladı. Annem bir köşede gülerken, ben pilav yapmaya karar verdim. “Yanında pilav olursa, çok daha güzel olur” dedim. Pilav, insanın içini açan bir şeydi. Tam olarak ihtiyacım olan şeydi. Sıcak, hafifçe tereyağlı ve bazen üzerine baharat serpilmiş, onca düşünceden sonra bir yudum huzur gibi geldi. Kafamda yıllardır sorguladığım bir sürü soruyu bir anda susturdu. Pilav yaparken her şeyin yerine oturduğunu düşündüm. Belki de bazen yalnızca basit bir yemek hazırlamak, bir yıkıntıyı toparlamak kadar etkili olabilir. Yanına eklenen pilav, yoğurtlu patlıcanın o kadar uyumlu bir tamamlayıcısıydı ki, ikisi birlikte düşünülünce, içimi bir şekilde hafifletti.
Ve Geriye Kalan Duygular
Yemek yaparken düşündüğüm her şeyin, biraz daha yerli yerine oturduğunu fark ettim. Bir tabak yemeğin bu kadar çok duygu uyandırabilmesi, aslında yemeklerin bazen sadece fiziksel değil, duygusal anlamlar taşımasıyla ilgiliydi. Bazen yalnızca bir tabak pilav ya da yoğurtlu patlıcanla, içimdeki karmaşayı düzenlemeye çalışıyordum. Bir yandan da ne kadar şanslı olduğumu düşündüm. Yanımda annem vardı, mutfakta birlikte yemek yapıyorduk. Bazen kaybolan duyguları, küçük ama anlamlı şeylerle geri kazanmak mümkün oluyordu. Ben de o an için, bir tabak yemeğin yanına bir umut, bir sıcaklık eklemeyi tercih ettim. Ve belki de gerçekten önemli olan, yemeklerin yanına ne yapılacağından çok, birlikte paylaşılan anlar ve o anların getirdiği duygulardı.
Sonunda, sofrada karşılaştığım her şey, hem bir anlam taşıdı hem de bir huzur getirdi. Yanında pilav, biraz baharatlı mercimek çorbası ve tabii ki yoğurtlu patlıcan… Her şey yerli yerine oturmuştu. Ama bence asıl güzellik, yemeklerin içinde kaybolan, zamanın akışında yavaşça ilerleyen o anların değeriydi. Duygularımı paylaşacak kimse yoktu ama o gün, mutfakta, annemle olan sohbetimiz, kaybolan parçalarımı bulmam için yeterliydi.